Second Serve

Olympiër Robin is terug op de tennisbaan

Eigenlijk was ik een zwemmer. Ik kon op mijn twaalfde bij de zwemselectie maar helaas viel dit samen met de overgang naar de middelbare school. Selectiezwemmen betekende namelijk elke morgen om 05.00 in het zwembad liggen en dat was volgens mijn vader niet te combineren met de HAVO. Studie was belangrijker en dus stopte ik met zwemmen. We zijn kort daarna binnen Dordrecht verhuisd en op dat moment had ik geen sport meer. Op 500 meter van ons nieuwe huis lag een tennisvereniging, Tennisvereniging CC, en zo ben ik heel toevallig, destijds als enige van mijn familie, in het tennis gerold.

 

Van de tennisvereniging naar de Olympische atletiekbaan

Ik heb tennis in het begin nog even kunnen combineren met voetbal, zoals zoveel jongeren. Al snel ging tennis erg goed, kwam ik in de clubselectie en ben ik met voetbal gestopt. In de clubselectie werd aan conditietraining gedaan, waaronder hardlopen. Verrassend genoeg liep ik tijdens het hardlopen de senioren er uit, waarop mijn trainer zich af vroeg of ik wel eens aan atletiek had gedacht. Toen ben ik naar een atletiekvereniging gegaan en binnen 3 maanden tijd werd ik 3e op de Nederlandse Jeugdkampioenschappen. De keuze was daarna snel gemaakt om tennis te laten vallen en voor atletiek te gaan.

Mijn tennistrainer vertelde me dat ik leuk kon tennissen, maar misschien beter kon hardlopen. Hij bleek gelijk te hebben.

Van tennisbaan naar Olympische atletiekbaan en terug 12

Ik ben op mijn zestiende begonnen met atletiek. Een jaar later kreeg ik een nieuwe trainer die mij een contractje liet ondertekenen. “Als je ooit geld gaat verdienen met atletiek, wil ik graag 10% van de inkomsten ontvangen.” Dit werd thuis natuurlijk niet al te serieus genomen, want ik was nog maar jong en net begonnen met atletiek. De trainer bleek toch verstand van zaken te hebben, want binnen twee jaar zat ik op de Europese Kampioenschappen en binnen drie jaar deed ik mee aan de WK. Het was toen wel duidelijk dat ik de juiste keuze had gemaakt om tennis even opzij te zetten. Uiteindelijk heb ik mijn carrière in Amerika voortgezet tijdens mijn studententijd en me weten te kwalificeren voor de 800 en 1500 meter van de Olympische Spelen van 1988 in Seoel en 1992 in Barcelona, waar ik beide keren tot de halve finales ben gekomen. Dat zijn hele mooie herinneren om aan terug te denken.

Van tennisbaan naar Olympische atletiekbaan en terug 11

Mijn atletiekcarrière is snel verlopen. Je probeert het nog even te rekken om dat mooie leven nog zo lang mogelijk vast te houden, maar op mijn 33e was het toch echt gedaan. Ik wilde graag blijven sporten en heel toevallig leerde ik bij thuiskomst in Nederland mijn huidige vrouw kennen. Zij zat al op tennis dus de stap was snel gemaakt om het tennis weer op te pakken. We hebben daarna jarenlang samen gemixt, heel leuk om dat samen te kunnen doen.

Dat fanatisme is er nog steeds

Inmiddels ben ik een aantal jaren lid bij T.V. Hiaten in Hendrik Ido Ambacht en speel ik sinds dit seizoen competitie bij mijn oude club, Tennisvereniging C.C. in Dordrecht. Ik speel op de zaterdag in een herenteam, wekelijks spreken we op de dinsdag af om samen te trainen. Af en toe spelen blessures op, maar die weerhouden me er niet van om te blijven tennissen. Ze komen vooral voort uit mijn fanatisme, dat blijkbaar nog steeds in mij zit. Onmogelijke ballen wil ik toch halen, dus ik lig geregeld op de grond. Mijn fanatisme wordt wel steeds iets minder dus tijdens het inspelen ga ik niet meer als een raket achter elke bal aan.

Ik ben fanatiek. Dat ben je en dat blijf je, maar inmiddels word ik iets verstandiger op de tennisbaan. Onmogelijke ballen laat ik iets vaker gaan.

Aan de andere kant is dat ook mijn speelstijl. Dankzij de jeugdtrainingen heb ik wel enige techniek ontwikkeld, maar ik moet het vooral hebben van mijn mentaliteit. Daardoor weet ik soms toch te winnen van mensen met een betere techniek, puur op karakter. En daar ben ik dan ook wel weer trots op. Ik vind tennis een prachtige, gezellige sport. Je kan het heel lang, op je eigen niveau, blijven doen, en dat ben ik dan ook zeker van plan.

Robin traint elke week met zijn competitieteam en dan gaat het er fanatiek aan toe. Gelukkig is er ook ruimte voor gezelligheid, getuige de video van dit wekelijkse trainingspartijtje.

Wij gebruiken cookies om het gebruik van onze website te vergemakkelijken / uw instellingen en voorkeuren te onthouden. Klik hier voor meer informatie over het gebruik van cookies.